Powitania w Hiszpanii: besos, uściski dłoni i kiedy używać każdego z nich

Dos besos (dwa całusy) to firmowe powitanie Hiszpanii. Wbrew pozorom nie całujesz tak naprawdę policzków drugiej osoby. Zamiast tego lekko dotykasz policzkami, wydając dźwięk całusa. Pomyśl o tym jak o powietrznym pocałunku policzek do policzka.

Kolejność jest zawsze taka sama: zacznij od prawego policzka do prawego policzka drugiej osoby, potem przejdź na lewą stronę. Oznacza to, że oboje naturalnie pochylacie się najpierw w prawo. Jeśli pójdziesz w lewo, czeka was niezręczna kolizja twarzą w twarz.

Dos besos stosuje się między kobietami w niemal każdej sytuacji oraz między mężczyznami i kobietami w kontekstach towarzyskich. Mężczyźni witający innych mężczyzn zazwyczaj podają rękę, chyba że są bliskimi przyjaciółmi lub rodziną — wtedy może pojawić się uścisk lub nawet besos.

Wiek też ma znaczenie. Młodsze pokolenia bywają bardziej swobodne i mogą witać bliskich przyjaciół zwykłym machnięciem ręki lub słownym powitaniem, podczas gdy starsi Hiszpanie ściślej przestrzegają tradycyjnej etykiety.

Uścisk dłoni w Hiszpanii jest zarezerwowany głównie dla sytuacji formalnych i zawodowych. Jeśli spotykasz kogoś w kontekście biznesowym po raz pierwszy, uścisk dłoni to bezpieczny wybór. Dotyczy to rozmów kwalifikacyjnych, spotkań z profesjonalistami takimi jak prawnicy czy agenci nieruchomości oraz formalnych przedstawień.

Hiszpański uścisk dłoni jest stanowczy, ale nie miażdżący. Wiotki uścisk może być odebrany jako brak zainteresowania lub słabość, a zbyt mocny chwyt jako agresja. Celuj w pewne i ciepłe podanie ręki, z kontaktem wzrokowym i może lekkim uśmiechem.

Co ciekawe, relacje zawodowe w Hiszpanii często przechodzą na besos zaskakująco szybko. Po kilku spotkaniach z kolegą lub kontaktem biznesowym powitanie zazwyczaj staje się cieplejsze. Nie zdziw się, jeśli ktoś, kto podawał ci rękę miesiąc temu, teraz wita cię besos.

Nawet po latach życia w Hiszpanii wpadki z powitaniami się zdarzają. Kluczem jest umiejętność wyjścia z nich z gracją. Hiszpanie rozumieją, że obcokrajowcy mają z tym trudności, a niezręczne momenty podczas powitań spotykają się raczej z humorem niż z oburzeniem.

Kiedy nie jesteś pewien, najlepsza strategia to naśladować drugą osobę. Obserwuj jej mowę ciała, gdy się zbliżasz. Jeśli wyciąga rękę — podaj swoją. Jeśli pochyla się policzkiem — idź na besos. Większość Hiszpanów zrobi pierwszy krok, dając ci wyraźny sygnał.

Istnieją też różnice regionalne. W niektórych regionach, zwłaszcza w Katalonii, powitania mogą być nieco bardziej powściągliwe. W Andaluzji i innych południowych regionach spodziewaj się dodatkowej serdeczności, dłuższych rozmów i być może uścisku w dodatku do besos w przypadku osób, które dobrze znasz.

Zrozumienie hiszpańskich powitań to coś więcej niż unikanie niezręcznych momentów — to łączenie się z kulturą, która ceni relacje osobiste ponad wszystko. Dos besos to codzienne przypomnienie, że ludzka więź ma znaczenie, że warto poświęcić chwilę, aby szczerze kogoś dostrzec.

Nie przemyślaj tego za bardzo. Po kilku tygodniach w Hiszpanii te powitania staną się drugą naturą. Zauważysz, że naturalnie pochylasz się do besos, instynktownie wiesz, kiedy podać rękę, i czujesz ciepło, jakie niesie bycie częścią hiszpańskiego życia towarzyskiego.

Najlepsza rada? Zrelaksuj się, uśmiechnij i pozwól drugiej osobie prowadzić, gdy nie jesteś pewien. Hiszpanie doceniają wysiłek, a twoja gotowość do adaptacji świadczy o szacunku dla ich kultury. Zanim się obejrzysz, będziesz witać się jak miejscowy.