Costa Blanca według narodowości: kto mieszka, kto kupuje

Torrevieja bywa upraszczająco nazywana „brytyjskim miastem”, ale tak naprawdę nim nie jest. Na początku 2026 roku miała ponad 110 500 mieszkańców, w tym 59 205 obcokrajowców. Największe grupy stanowili Ukraińcy, Rosjanie, Kolumbijczycy, Brytyjczycy i Marokańczycy — mozaika ukształtowana przez dekady przyjazdów z bardzo różnych miejsc.

Obraz kupujących w 2025 roku wygląda znów inaczej. W pierwszej połowie roku w cudzoziemskim udziale w aktach notarialnych dominowali Polacy, Szwedzi, Ukraińcy, Niemcy, Belgowie, Brytyjczycy i Holendrzy. Jeśli przeprowadzasz się z Warszawy lub Sztokholmu i chcesz mieć sąsiadów, którzy właśnie przeszli przez te same formalności, na południowym wybrzeżu Torrevieja jest dziś najbardziej prawdopodobnym dopasowaniem.

Orihuela Costa to drugi przypadek wart poznania na południu. Gmina wykazała 30 171 mieszkańców tego pasa nadmorskiego na początku 2026 roku, a największą grupą byli Brytyjczycy, przed Hiszpanami i Ukraińcami. Dane o kupujących poniżej poziomu gminy są mniej szczegółowe niż całe statystyki gminne, ale sygnał ustabilizowanej społeczności jest tu wyjątkowo czytelny: to jeden z najbardziej brytyjskich w charakterze pasów hiszpańskiego Morza Śródziemnego. Przy porównywaniu konkretnych osiedli wokół Punta Prima, Cabo Roig czy Playa Flamenca praktyczne kwestie — opłaty wspólnotowe w urbanizacjach wakacyjnych, usługi całoroczne kontra sezonowe oraz stawka IBI ustalana przez ratusz Orihueli — ważą co najmniej tyle samo, co skład narodowościowy.

Po przekroczeniu granicy regionu do Murcji obraz się zmienia. Miejscowości nad Mar Menor, takie jak San Javier i Los Alcázares, nie są klasycznymi enklawami północnoeuropejskimi. Wśród cudzoziemskich mieszkańców San Javier dominują społeczności marokańska, ekwadorska i brytyjska; w Los Alcázares kolejność jest podobna, z Marokańczykami na czele, a po nich Brytyjczycy i Ekwadorczycy. To po części historia migracji zarobkowej, a po części drugiego domu, sąsiadująca z całoroczną populacją hiszpańską, która jest tu zdecydowanie bardziej dominująca niż w Torrevieja czy w Calp.

Dane o kupujących dla poszczególnych miejscowości Cálidy są skąpsze niż dla Alicante, dlatego bezpieczniej posłużyć się jako tłem regionalnymi liczbami Murcji: cudzoziemcy odpowiadali za około 23,6 % zakupów regionu w 2024 i 20,7 % w 2025 roku. Costa Cálida jest wyraźnie tańsza od Costa Blanca, ale wachlarz międzynarodowych kupujących jest węższy. Jeśli wysoko na liście stoi „mieszkają tu już rodacy”, na południe Cálidy warto patrzeć najpierw jak na wybór cenowy, a dopiero potem jak na wybór wspólnotowy.

Środkowe wybrzeże (Benidorm, l'Alfàs del Pi z Albirem, Altea, Calp) ma najszerszy wachlarz narodowości spośród wszystkich odcinków w kraju. W 2025 roku w Benidormie największymi cudzoziemskimi grupami mieszkańców byli Brytyjczycy, Kolumbijczycy i Rumuni, podczas gdy w pierwszej połowie 2025 roku Holendrów, Ukraińców, Rumunów i Polaków kupujących było więcej niż Brytyjczyków. L'Alfàs del Pi i jego nadmorska dzielnica Albir tworzą najwyraźniejszy klaster skandynawski na wybrzeżu: sama Den Norske Skole Costa Blanca miała w 2025 roku ponad 270 uczniów, a norwescy kupujący byli tam drugą największą grupą cudzoziemską w pierwszej połowie 2025 roku, po Holendrach. Calp przekroczył w 2025 roku 54 % cudzoziemskich mieszkańców, a w czołówce ostatnich transakcji znaleźli się kupujący z Belgii, Holandii i Niemiec.

Północny mikrokorytarz z Benitachell, Teulada/Moraira, Jávea i Denią to miejsce, gdzie różnica między mieszkańcami a kupującymi jest największa. Benitachell ma około 62 % obcokrajowców i wśród mieszkańców jest wyraźnie brytyjski, zakotwiczony przez Lady Elizabeth School w Cumbre del Sol. Teulada/Moraira i Jávea przy krótkiej wizycie sprawiają wrażenie brytyjskich, ale transakcje pierwszej połowy 2025 roku stawiają Holendrów przed Brytyjczykami w obu miejscowościach. Denia jest najbardziej miejska z tej grupy i obok Brytyjczyków ma znaczącą społeczność kolumbijską i argentyńską; ostatnie zakupy cudzoziemców pochodzą głównie z Holandii, Niemiec, Wielkiej Brytanii i Polski.

Zestawiając oba zbiory danych: Brytyjczykom szukającym wpisania się w istniejącą wspólnotę najlepiej pasują Orihuela Costa, Torrevieja, Teulada/Moraira i Jávea. Holendrzy i Belgowie są najbardziej aktywni w Calp, Morairze, Jávei i Denii. Skandynawowie mają najsilniejszą istniejącą infrastrukturę wokół l'Alfàs del Pi i Albiru. Kupujący z Europy Wschodniej (Polacy, Ukraińcy, Rosjanie) skupiają się w Torrevieja i Benidormie, gdzie podaż mieszkań z drugiej ręki jest większa. Nic z tego nie powinno przeważyć budżetu, transportu, dostępu do opieki zdrowotnej, szkół, opłat wspólnotowych, IBI ani zasad najmu krótkoterminowego; narodowość jest jednym z filtrów, a nie filtrem głównym. Dla nieruchomości za około 350 000 € w tym pasie można policzyć koszty zakupu jeszcze przed wyjazdem na oglądanie, a przewodnik kupującego po regionach Costa bardziej szczegółowo omawia różnice cen między północą, południem i Cálidą.